Kimsesizlik Şiiri - Efsun Bkr

Kandilleri sönmüş bir sokağın ortasındayım,
İçimde dinmeyen, ince bir sızı.
Canım yanıyor, feryadım sessizliğe karışıyor,
Karanlık sarmış, göremiyorum gündüzü.

Yüreğimde bin yıllık bir yorgunluk,
Gözlerimde kurumuş pınarların izi var.
Bir el uzansın isterim, bir sıcak soluk,
Ama çevremde sadece soğuk, sağır duvarlar.

Başımı koyacak bir omuz, bir dost gölgesi,
Aradım da bulamadım bu koca şehirde.
Herkes yabancı, herkesin kesik nefesi,
Benim payıma düşen sadece hüzün bu devirde.
Kimse dokunmaz saçımın tek bir teline,
Okşanmaz başım, dertlerim sorulmaz.

Bırakılmışım yalnızlığın hırçın seline,
Kırılmış kanadım, artık yorulsa da durulmaz.
Yalnızım, öyle derin, öyle kimsesiz ki içim,
Gökyüzü bile üstüme yıkılacak gibi.
Sevgiye hasret kalmış bu garip biçim,
Kendi karanlığında, kendi kendinin sahibi.