Kimsesiz Kervan Şiiri - Kerem Altıner

Yalnızlık, göğsümün ortasında büyüyen sessiz bir ada,
Terk edilmiş bir gemi misali sürüklendim bu karanlık dalgada.
Yokluğun yükü omuzlarımda söndürür batan her güneşi,
Unutulmak, içimde hiç sönmeyen dipsiz bir telaşın ateşi.

Yönünü yitirmiş bir yolcu gibi kaldım bu yabancı diyarda,
Sesimi duyan yok, unutulup kaldım bu çaresiz kuyuda.
İçimde yeşeren her umut fidanı zamanla kurur,
Terk edilmek, insanı her gece en güvendiği yerinden vurur.

Ruhum, kurak bir çöl toprağı gibi bir damla suya hasret,
İçimdeki sessizlik, yükselen en büyük çığlıktan daha da kasvet.
Çekildi etrafımdan bütün gölgeler, söndü birer birer ışıklar,
Beni bir başıma bıraktı arkamda büyüyen o zifiri karanlıklar.

Birer birer devrildi sırtımı yasladığım o dev dağlar,
İçimde kalan son zerre çocuk oturmuş sessizce ağlar.
Savrulur umutlarım fırtınanın tam orta yerinde,
Tek başıma eriyip kayboldum bu hüznün içinde.

Şafak sökse de doğmaz artık ufkuma parlak bir ziya,
Kâbusa döndü ömrüm, yarıda kaldı o tatlı rüya.
Bu kahrın zindanında yalnızlığım kalır bana eş,
Söndü içimdeki kor, artık ısıtmaz hiçbir güneş.

Vuslatı unutmuş bir garibim bu yalnızlık elinde,
Savrulur ömrüm kaderin o acımasız sert yelinde.
Zaman bir dev gibi yutar ümidin kalan her izini,
Kasvetli gölgeler kaplar batan ruhumun denizini.

Nihayet çöker geceye baki kalacak olan melâl,
Ne bir derman kalır geride ne de sorulacak sual.
Sessizlik mühürlenir içime gecenin en dibinde,
Sonsuz bir karanlığa gömüldüm bu hüznün içinde.

Artık veda zamanıdır bu fâni ve zalim cihana,
Son bir nefesle yürür ruhum o kimsesiz kervana.
Toprak sessizce açar kucağını en derin yerinden,
Ecelin soğuk nefesi dokunur yorgun tenimden.

Elveda diyorum artık ömrü tüketen bu hayale,
Sahipsiz bir mefta gibi düştüm bu çaresiz hale.
Ne bir yas tutan bulunur arkamdan ne de ağlayan göz,
Kabrimin karanlığında erir verilmiş her bir söz.

Sönmüştür artık hayatın o son yalancı kandili,
Kilitlenir ecelin karşısında bu yorgun canın dili.
Sonsuz bir uykuya dalarım toprağın en kuytu yerinde,
Veda edip her şeye, kaldım bu soğuk toprağın içinde.