Gökçe Veda Şiiri - Kerem Altıner

Söndü içimde yanan o eski sevgi közü,
Artık dilde tükendi aşkın o tatlı sözü.
Gözümden damla damla akan yaşlar kurudu,
Bu kesin ayrılıkla gönlümün yolu durdu.

Yollar ki darmadağın, her bir yanı taş dolu,
Geriye dönmek imkansız, seçtik biz bu son yolu.
Ne bir ümit ışığı ne birleşme umudu,
Kader bizim için de kara hükmünü kurdu.

Kurulan bu düzende bize kalan hep keder,
Bir zamanlar can olan, şimdi bir yabancı eder.
Bitti o büyük sevgi, soldu açan çiçekler,
Bizden geriye kalan, boynu bükük gerçekler.

Anılar birer yük ki sırtımda ağır taşlar,
Hatırladıkça her gün yeniden sızım başlar.
Gönül kapısı kapalı, kilit vurdum sesine,
İnanmam bir daha ben aşkın o hevesine.

Hevesler geride kaldı, tükendi bitti her bağ,
Aramıza örüldü aşılmaz, ulu bir dağ.
Sen kendi yoluna git, ben kendi karanlığıma,
Bir daha gölge düşmesin bu kesin yalnızlığıma.

Yalnızlık dostum artık, odamda sessiz duvar,
Ne senden bir haber var ne içimde bir bahar.
Bu öyle bir gidiş ki dönüşü yok geriye,
Bitti o gökçe sevgi, döndü koca bir hiçe.