Kimsenin Duymadığı Ağıt

Gece, odamın en sessiz köşesine oturuyor.
Ne konuşuyor ne de gidiyor.
İkimiz de biliyoruz;
bazı yalnızlıklar misafir değildir,
ev sahibidir.

Bir ömür boyunca bir avuç sıcaklık aradım.
Meğer insan,
ellerini değil,
kalbini üşütürmüş en çok.

Bana “Güçlüsün.” dediler.
Oysa güç dediğiniz şey,
ağlayacak bir omuz bulamayanların ezberlediği son yalandır.
Ben güçlü değildim.
Sadece yıkıldığımı gösterecek kadar kimsem yoktu.

Bir gün bütün hatıraları topladım.
Her birinin üzerine sustuğum cümleleri bıraktım.
Sonra anladım ki,
insanı tüketen yaşadıkları değil;
yarım kalan vedalarıymış.

Şimdi içimde,
hiç açılmamış mektuplar gibi duran duygular var.
Ne yakabiliyorum onları,
ne de yeniden okuyacak cesareti bulabiliyorum.

Belki de bu yüzden
her sabah biraz daha geç uyanıyor ruhum.
Çünkü hayat,
aynı acıyı farklı günlerde yaşamaktan ibaret olunca,
takvimler bile yas tutuyor.

Ben artık mutlu olmayı istemiyorum.
Sadece bir gün,
geçmişin adımı fısıldamadığı bir sabaha uyanmak istiyorum.

Ama biliyorum…
Bazı insanlar hayattan gitmez.
Sadece içimizde öyle derin bir iz bırakırlar ki,
onların yokluğu,
varlıklarından daha uzun yaşar.