Kimse Bilmiyor Şiiri - Asaf Eren Türkoğlu

Kimse bilmiyor... İçinde kaç kişinin öldüğünü, kaç hayalin sessizce toprağa gömüldüğünü, kaç geceyi sabaha kadar tavana bakarak geçirdiğini. İnsan bazen öyle bir yoruluyor ki, bunu anlatacak kelime bulamıyor. Çünkü bazı yorgunluklar bedende değil, ruhta birikiyor. Uyuyorsun geçmiyor, konuşuyorsun hafiflemiyor, kalabalıklara karışıyorsun ama eksiklik peşini bırakmıyor.

Bir zamanlar her şeyin düzeleceğine inanıyordun. Bir gün her şey yoluna girecek sanıyordun. Bekledin... Sabrettin... Kırıldın ama yine de umut etmeyi bırakmadın. Sonra fark ettin ki bazı insanlar beklediklerine kavuşmuyor. Bazı hikâyeler mutlu sonla bitmiyor. Ve bazı dualar gökyüzüne çıkıp geri dönüyor.

İnsan en çok da anlaşılmadığında yoruluyor. İçinde kopan fırtınaları anlatacak bir liman bulamadığında... Herkes sesini duyarken, kimsenin seni duymadığını fark ettiğinde... Çünkü bazı insanlar konuşarak değil, susarak yardım ister. Ama kimse suskunlukların dilini bilmez. Herkes cümlelere bakar, kimse gözlerdeki yorgunluğu görmez.

Bazen pencerenin önüne geçip uzaklara dalıyorsun. Ne beklediğini sen de bilmiyorsun aslında. Belki geri gelmeyecek bir günü, belki hiç gerçekleşmeyecek bir ihtimali... İnsan bazen olmayacağını bildiği şeyleri bile özlüyor. Çünkü özlemek mantıkla ilgili değil; kalbin vazgeçemediği yerlerle ilgili.

Ve bir gün aynaya bakıyorsun. Yüzünde geçen yılların izini değil, geçen insanların izini görüyorsun. Kimisi güvenini alıp gitmiş, kimisi neşeni, kimisi de kendine olan inancını... Ama en çok da yarım kalan şeyler yoruyor seni. Söylenemeyen sözler, yaşanamayan anlar, sarılamadığın insanlar... Çünkü tamamlanan hikâyeler hatırlanır, yarım kalanlar ise insanın içinde yaşamaya devam eder.

Şimdi belki herkes seni güçlü sanıyor. Belki kimse düşeceğini düşünmüyor. Ama kimse bilmiyor... Bazı geceler insanın sadece biraz anlaşılmaya ihtiyacı olduğunu. Bir omuza, bir cümleye, samimi bir "nasılsın?" sorusuna... Çünkü bazen insanı ayakta tutan büyük şeyler değil; tam vazgeçeceği anda karşısına çıkan küçük bir merhamet oluyor.