Kimliğin Şiiri - Erdem Duran

Sevmeyi bu kadar iyi bilseydim
önce kendimi severdim.
İçime kapanan o sessiz adamı,
geceleri kendi göğsünde üşüyen
o kırgın çocuğu sarardım.
Hiçbir beklentisi olmayan
bir adam oldum sonra.
Ne kapı çalmayı öğrendim
ne de kalmayı…
Sadece sustum.
Bir insanın susarak
kendini nasıl tükettiğini gördüm.
Sevmeyi bu kadar iyi bilseydim
seni daha erken tanırdım.
Gülüşünün içindeki o ince ışığı,
kahkahanda saklanan hüznü,
şiirlerine sinen yalnızlığı
belki o zaman anlardım.
Sen,
doğallığıyla yorulmuş dünyaya
bir pencere gibi açılan kadın…
Adını söylediğimde bile
içimde bir şeylerin yavaşladığı,
kalbimin sesini kısmadan dinlediğim kadın…
Kimliğin,
bir yüz değil yalnızca.
Bir bakışın altında saklanan hayat,
yarım kalmış cümlelerin,
kırılmaktan yorulmuş bir ruhun izi.
Ben seni severken
aslında kendime geç kaldım.
Şimdi aynalara baktığımda
bir adam değil,
sessizce eksilen bir ömür görüyorum.
Ve yine de…
Bir gün biri bana
“Sevgi nedir?” diye sorarsa,
senin adını değil,
sende kaybolan kendimi anlatacağım.