Kim fani, kim baki, ...

Bir ağaç daha devrildi bizim mahallede,
Rüzgar aceleci, hırçınlaşır topraklar.
Karıncalar, böcekler tam tekmil hazır
Yer; sahibinin emri, gizler yeni misafirini.

Geceler soğuk, sokakta ışıklar titrer.
İnsan yerine dolaşır kediler, köpekler.
Git gide azalır, muhitin tüm misafirleri,
Biraz önce giden, belki yetişir öndekine.

Kime sorsan bizde ev sahibiydik der.
Misafir olduğu bile aklına gelmez.
Sıra kendine gelince; ne kadar da er!
Kimsenin kalmıyor, kime ne ettiği.

Kim kimin ekmeğini yedi, kim aç kaldı
Kiminin elbisesi ütülü, Kimininki paçalı
Kiminin dayısı vardı, kiminin kalın ensesi.
Kim kime ne ikram etti, hesap kime kaldı.

Bir dönme dolap gibi, hayat döndü durdu.
Bir ara durdu, biri indi sonra da diğeri bindi
Hani koca evler, sırça saraylar kimindi.
Göz kamaştıran ihtişamlar, parlak libaslar.

Baki kaldı hoş sedalar, duvarlarda yankılanır.
Çiçekler sevdalara bezendi, ah yakamozlar.
Birde şahit tutulurdu, gökteki ay ve yıldızlar.
Hani kimi vaz geçilmezdi? kim fani, kim baki...

Ey Hayat! senden alacağı olan çok...