Kim Bilir Şiiri - Kenan Güç

Acılarını sonbahar yapraklarına yaz, umutla sulayıver köklerini, kim bilir belki…
Bir gün rüzgâr taşıyamaz olur yükünü de, yere düşen her hüzün yeniden filizlenir,
Gözlerinden süzülen o eski hikâyeler toprağa karışır da, suskunluğun dile gelir,
Bir ağacın gövdesinde saklı kalmış dualar gibi, içinden kopan her isyan yeşerir,
Ve sen, kendi yıkımının içinden doğan bir mevsim olursun, kim bilir belki…

Acılarını sonbahar yapraklarına yaz, umutla sulayıver köklerini, kim bilir belki…
Yorgun kalbinin çatlaklarında biriken o sessiz çığlıklar bir gün duyulur,
Herkesin görmezden geldiği o derin yalnızlık, bir vicdanın kapısını çalar da durur,
Sen ağladıkça dünya susar sanırsın ama aslında her damla göğe bir hesap sorulur,
Ve gökyüzü bile utanır bazen, senin kadar içten yanamadığı için, kim bilir belki…

Acılarını sonbahar yapraklarına yaz, umutla sulayıver köklerini, kim bilir belki…
Gidenlerin ardından bıraktığı boşluklar, gecenin en koyu yerinde konuşur seninle,
Bir zamanlar “biz” dediğin her şey, şimdi “hiç” olup yankılanır kalbinin derininde,
Özlemin, eski bir şarkı gibi takılır diline, ne susturabilirsin ne de unutabilirsin,
Ve en çok da hatıralar incitir seni, yaşanmış oldukları için, kim bilir belki…

Acılarını sonbahar yapraklarına yaz, umutla sulayıver köklerini, kim bilir belki…
Bir çocuğun gözlerindeki masumiyet kadar temiz kalır içindeki kırık tarafın,
Ama büyüdükçe anlarsın; hayat, herkese eşit dağıtmaz acıyı, adaleti, yarını,
Sen sustukça çoğalır içindeki yangın, sen affettikçe ağırlaşır vicdanın yükü,
Ve bir gün kendi kalbine bile yabancı kalırsın, kim bilir belki…

Acılarını sonbahar yapraklarına yaz, umutla sulayıver köklerini, kim bilir belki…
Bir sabah uyanırsın, aynadaki yüz bile seni tanımaz olur, gözlerin yorgun,
Geçmişin ellerini bırakmaz yakandan, her hatıra bir zincir gibi dolanır boynuna,
Sevmenin bedelini en çok sevenler öder, bunu geç öğrendin ama derin öğrendin,
Ve her gece biraz daha eksilirsin kendinden, kim bilir belki…

Acılarını sonbahar yapraklarına yaz, umutla sulayıver köklerini, kim bilir belki…
Bir gün tüm bu acılar, seni sen yapan en gerçek tarafın olur da, kabullenirsin,
Gözyaşlarınla yoğrulan bu hayatın içinden, dimdik bir sabır çıkar ve seni sarar,
Yıkıldığın yerden doğrulmanın ne demek olduğunu anlarsın en derinden,
Ve en sonunda anlarsın… insan en çok kendi yarasını sever, kim bilir belki…