Keşke İzleri Şiiri - Mehmet Tevfik Eltas

Nedametle yürür ömrün neferi
Sessiz çığlık olmuş gönül seferi
Sanatsız ruhların küllenmiş yeri
Kaybolmuş keşkeyle dolu neleri

Zamansız aynada kırılmış yüzler
Bir heves uğruna tükenmiş sözler
Mazinin koynunda üşüyen izler
Taşır hep içinde solan dünleri

Hakikât susarken konuşur hüzün
Geceyi omzunda taşır her cüzün
Bir ömür tüketmiş kararan gözün
Ararmış geç kalan son baharları

Yorgunca kaderin susan eseri
Çürütür içinden gamın kederi
İnsan kendi olur bazen mezarı
Sararken ruhunu keşke izleri

Ne başlanır artık ne tamamlanır
Zamanın anları içte dağlanır
Bir “keşke” kalır da susup saklanır
Gönlünün en ücra kırık köşesi

Kırılmış saatin suskun sesiyle
Geçerdi ömür hep hicran hissiyle
Tutunmuş bir eski hazan isiyle
Savrulur zamansız kalan ümitler

Ve bir gün aynalar susmayı seçer
Hatıra dedikçe içinden geçer
Ne kalan avutur ne giden değer
Yaşanmış yorgunluk; derin izleri

İçimde bir şehir sessizce yanar
Her sokak geçmişi yeniden anar
Bir ömür kendini yabancı sanar
Sürükler rüzgârın solgun izleri.