Kendini Çalan Kopuz Şiiri - Emirhan Eder

kendini ayırdığın gün bu işte kamudan
yakın meyveler yasak, uzak hissediyoruz
güzün solgun elini değdirdin de bahtıma
geç gelmek huyundan mı yeşil taraklı nevruz

bir oyun olsun adın dizlerin kandan mühür
yandıkça iyi uçan kuşların dilindesin
adem'i rahat bırak onun hiçbir suçu yok
bu senin düşmüşlüğün üstelik ilk kez değil

sen ve yalnızlıkların bir ile alışınca
gündüz kağansın gece delibozuk bir ozan
kıran girer doğunun bütün doğularına
orda taşları yaran toy çiçekler bulmasan

sırtında tuzdan ağzı, bu bilindik bir deniz
kesiklerini öpüp yirmi dördüne bastın
ve bozulur teciller nabız güneyde atar
iyi gelir mi kalbe barut kokan saçlarım

işte toplanır göğün savruk fotoğrafları
eski albümde kalır gülerken kısılan göz
omuzunda mürekkep arayan iki melek
başında kış güzeli bahçelerden birkaç süs

suda yüzün kırılır ses kırılır çarparak
seni gücendirmiyor ruhtaki yırtık doku
ağrı sana kıvrılır yine bildiği yoldan
çünkü acı acıya kaynar seneler boyu

şimdi kırıklarını topla saç ve kemiğin
bilge vezirler gibi zühre tam da solunda
anne kızın saçını geçmişe doğru tarar
bir rüyayı tamamlar çünkü baba oğlunda