Kendini Bulduktan Sonra

Kaç bahar geldi daha kaçı durur,
Cemaline tufan kıldıktan sonra.
Akıntıyla gemin karaya vurur,
Dert çekilip vuslat kaldıktan sonra.

Bir hoyrat zemheri yüzün aradı,
Soğuklar kırıldı, buzlar eridi.
Kayalar çatladı, sular yürüdü,
Kış yerine Nevruz aldıktan sonra.

Neyime diyene inat bir ses ver,
Gürül gürül gel de cana nefes ver!
İçene gayret, içine heves ver;
Gözünü ummana saldıktan sonra.

Dersen ki hazan da bahar değil mi?
Söyle tecellisi Hakk’ın yâr değil mi?
Dört mevsim aşıp görmek kâr değil mi?
Ummandan nasibin olduktan sonra.

Mesut der, her gelen bir iz bırakır,
Kimi taş, kayır, kimi altın, bakır.
Dost, yatağını bil, bentlerini kır,
Sonunda kendini bulduktan sonra.