Kendini Bul Şiiri - Pınar Alkan

Kendini Bul

Aynaya bakıyorsun ama kendini görmüyorsun,
Yüzünde çizgiler var, sebebini sormuyorsun.
Koştun yıllarca bir şeye yetişmek için,
Yetiştin de ne oldu, durup düşünmüyorsun.

Gönlün toz tutmuş, pas bağlamış farkında değilsin,
Her gün biraz daha uzaklaştın, bilincinde değilsin.
Dışarıda aradığın huzur içindedir aslında,
Sen dışarıya bakıp, içini görmüyorsun.

Rabbim çağırıyor seni her nefeste sessizce,
“Gel kulum” diyor, sen meşgulsün gürültüyle.
Bugün varsın, yarın bir avuç toprak olacaksın,
Yığıp durduğun ne varsa burada kalacak, bilmiyorsun.

Kendini kandırdın makamla, mal ile, övgüyle,
İçin bomboş kaldı, sustun o derin boşlukla.
Bir aynaya bak, dürüstçe sor kendine:
Bu koşuşturma kimin için, bu telaş neye?

Allah görüyor her hâlini, gizlini, açığını,
Sen kendinden saklıyorsun en derin yarığını.
Nefs seni uyutmuş, “daha var” diyor kulağına,
Ölüm kapıda bekler, sen ertelemedesin ya.

Bir dur. Nefes al. Kulak ver içine.
Kalbinin sesini duy, unuttuğun o eski dile.
Sen kaybolmadın, sadece unuttun kendini,
Rabbim zaten hep yakındı, sen uzağa gittin bile.

Gözyaşınla sil gönlündeki pası bir kere,
Görürsün o zaman ne kadar yorulmuşsun beyhude.
Aradığın ışık sende yanar sönmemiş hâlâ,
Sen karanlığa alışmışsın, farkında değilsin buna.

Bugün bir anlık dursan, yıkılsın tüm maskeler,
Kalsın çıplak gerçeğin, dökülsün tüm hevesler.
O zaman anlarsın ki aranan sensin kendine,
Rabbim seni bekliyor, dön artık özüne.

Ayna çatlayacak bir gün, bitecek bu misafirlik,
Geriye kalacak yaptığın, ettiğin dirlik.
Şimdi fırsat varken dön, geç olmadan geç kalmadan,
Kendini bul, Rabbim’e teslim ol, huzur bulmadan.…🖋️