Kendine Sadık Yaşa Şiiri - Salim Diyap

Geceydi.
Şehrin ışıkları uzaktan güzel,
yakından yorgundu.
Kaldırım kenarında duran adam,
ceketinin cebinde unuttuğu elleriyle uzağa bakıyordu.
Yorgundu, gittiği her yol
kendine çıkıyordu.

Bir zamanlar
kalabalıklara karışmayı denemişti.
Onlar gibi konuşmayı,
onlar gibi susmayı…
Bir masada yüksek sesle gülerken bile
içinde hüzün taşıyan biri olduğu
belli oluyordu.

Bir kadın geçmişti hayatından.
Saçlarını toplarken
dünyayı unutabilen bir kadın…
Bazı sevgiler
yakınlaştıkça uzaklaşan mesafelerden başka bir şey değildi.

Bir akşam
aynaya uzun uzun baktı.
Ailesinin korkuları,
şehrin öğütleri.
Bakışlarından kendi yüzüne rastlayamadı.
Kırılma da orada başladı.

Bir gün
herkesin yürüdüğü yolu bırakıp
kimsenin dönüp bakmadığı bir sokağa saptı.
Çok şey kaybetti.
Ama ilk kez
omuzlarından inen bir ağırlık hissetti.

O gece eve dönerken
ceplerinde para yoktu,
geleceğe dair büyük umutlar da.
Ama içindeki ses
ilk kez yüksek perdeden konuşuyordu.

Şehrin üstüne yağmur yağıyordu.
Kaldırımlar ıslaktı.
Bir çocuğun uzaktan gelen gülüşü karışıyordu geceye.
Adam yürüyordu.
Kimse onu fark etmiyordu.
İyi ki fark etmiyordu.
Bazı hayatlar
alkışla değil,
içten içe taşınan bir inatla ayakta kalıyordu.