Kendinden Özür Dilemek

İnsan en çok, düzelmeyeceğini bildiği bir hayalin peşinde yoruluyor. Birinin gönlünde yer açmak için kendi ruhundan parçalar koparıp veriyorsun da, günün sonunda elinde kalan sadece koca bir ıssızlık oluyor. O an anlıyorsun ki; bazı yollar yürümek için değil, sadece geri dönmek içindir.

Herkes bir şekilde yolunu buluyor. Kimisi bir başkasının limanına sığınıyor, kimisi fırtınanın ta kendisi oluyor. Ama senin içinde bir yerlerde, artık hiçbir rüzgarın kımıldatamayacağı o ağır yorgunluk var. "Zamanla geçer" dedikleri her şey, aslında ruhuna yerleşen birer sessizlikten ibaret. İyileşmiyorsun, sadece bu eksiklikle yaşamayı öğreniyorsun.

Birinin hayatında "belki" olmaktan vazgeçtiğinde, aslında en çok kendinden özür dilemen gerektiğini fark ediyorsun. Seni anlamayanların kalbinde kalabalık olacağına, kendi yalnızlığında huzur bulmak çok daha onurluymuş. Çünkü hayat, bir başkasının boşluklarını doldurmak için harcanmayacak kadar kıymetli.

Bazen en büyük zafer, savaşı bırakmaktır. Yenildiğin için değil, artık o cephede kazanılacak bir şey kalmadığı için. Şimdi o yarım kalmış cümleleri, hiç okunmamış mesajları ve beklentileri bir kenara bırakma vakti.