Kendimi Özlüyorum Şiiri - Tamer Karakaş

Kendimi Özlüyorum
Bugün hüzünlüyüm,
gökyüzü kurşuni.
Sanki bütün şehir,
içimde büyüyen sessizliğe bürünmüş.
Bir şeyler eksik bugün;
adı konulmayan bir özlem,
yerini bulamayan bir kırgınlık gibi.
Ne yana baksam,
biraz benden kalmış izler görüyorum.
Rüzgâr eski günleri getiriyor aklıma;
yarım kalan konuşmaları,
vaktinde söylenemeyen sözleri,
dönüp bakılmayan vedaları...
İnsan en çok da
güçlü görünmekten yoruluyor bazen.
Bir omuz arıyor başını yaslayacak,
bir ses arıyor
"Geçecek." diyecek.
Bugün hüzünlüyüm,
ama biliyorum;
en koyu bulutlar bile
gökyüzünü sonsuza dek esir alamaz.
Belki yarın içimden yeniden
bir türkü geçer,
belki yüzümde unutulmuş bir tebessüm belirir.
Ama bugün,
kurşuni bir göğün altında,
sessizce kendimi özlüyorum.
Tamer Karakaş