Kendimi arıyorum Şiiri - Levent Özsayın

​Bakındım öyle sağa sola, her köşe başına,
Vitrin camlarında, süslü püslü aynalarda değil elbet.
Kendimi arıyorum be birader, hani o eski çocukluğu,
Bir de cebimde unuttuğum o buruşuk, mavi tren biletini.

​Ceketimin astarı sökülmüş, oraya mı kaçtım acaba?
Ya da bir tütün tabakasının dibinde kalan son kırıntıda mı?
Öyle uluorta, fiyakalı cümlelerde aramıyorum kendimi,
Bir çay bardağının dudağımdaki o sıcak, demli sızısında belki de.

​Hatalarımın arkasına saklanmışımdır kesin, bilirim.
En çok da "keşke" dediğim o yamuk yumuk, çıkmaz sokaklarda.
Doğru dürüst bir adam olamadım diye kızarken kendime,
Aslında en çok o tökezleyen, o çıplak halimi sevmişim meğer.

​Toprağa sormalı beni, hani şu yağmur sonrası kokana,
Bir de deniz kenarında rüzgara karşı diklenen o deli ota.
Çünkü ne varsa bu tabiatın hırçın, hesapsız halinde var,
Ben de öyle hesapsız, öyle fütursuzca kaybolmuşum işte.

​Maskeler takmışım meğer zamanında, başkaları alkışlasın diye,
"Aferin" dediklerinde büyüdüğümü sanmışım, ne büyük yalan!
Şimdi soyunuyorum o ağır, o kibirli elbiselerden tek tek,
Çırılçıplak bir yalnızlık kalıyor geriye; bak, işte o benim!

​Bir duble rakının beyazında arıyorum o eski saflığı,
Mezenin acısında, dostun o içten, hafif yollu küfründe.
Çok da uzağa gitmiş olamam ya, buradayım işte,
Kendi içimin o darmadağın, o rüzgarlı tavan arasında.

​Yüzümdeki çizgiler yol haritam olmuş da haberim yokmuş,
Her biri bir kavganın, bir sevdanın, bir gidişin derin izi.
Aramak dediysem, öyle bulup da cebime koymak için değil,
Sadece helalleşmek için içimdeki o hiç büyümeyen çocukla.

​Bulursam haber veririm size, ama pek de umutlanmayın.
Çünkü insan aradıkça değil, kayboldukça anlıyor yaşamayı.
Ben yine de yürüyorum o bildik yollarda, ıslık çala çala,
Kendimi ararken hayatı buluyorum ya, o da bana yetiyor...