Kendime Veda Ediyorum Şiiri - Barış Yeşi ...

KENDİME VEDA EDİYORUM

Bir aynaya baktım ve yüzüm tanınmaz olmuş,
Gözlerimde bir şehir sessizce yorulmuş.
İçimde kırık düşlerim çırpınırken,
Bugün ilk kez kendime yabancı olmuşum.

Bir zaman umut diye sarıldığım ne varsa,
Şimdi avuçlarımın arasında küle dönmüş.
Sevmek bile yorgun kalbime ağır gelmiş,
Ben gizlice en çok kendime yenilmişim.

Geceler omuzuma yaşlı bir keder gibi çökmüş,
Her nefes içimde eski bir acıyı büyütmüş.
Meğer kimse içimde kopanları duymamış,
Ben sustukça yalnızlığımın izleri çoğalmış.

İçimde hala ağlayan bir baba var,
Sanki kırılmış bir oyuncak gibi terk edilmiş.
Ne kadar saklasam da acılarımı hep dökülmüş,
Mutluluk dedikleri bana hiç uğramamış.

Çok yol yürüdüm ama kendimi bulamadım,
Her adım beni biraz daha karanlığa gömdü.
Bir şarkı dudaklarımın ucunda yarım kaldı,
Ben kendi suskunluğumda usulca tükendim.

Kim bilir kaç defa öldüm ve yeniden dirildim,
Her defasında bira daha eksildim.
Meğer insan en çok kendine geç kalırmış,
Ben yıllardır kendime yetişememişim.

Şimdi içimin enkazını sessizce topluyorum,
Bütün acılarımı bir vedanın içine saklıyorum.
Ne bir el uzansın istiyorum ne de bir ses duyayım,
Ben bugün kendi içimden çıkıp gidiyorum.

Eğer bir gün ''neden sustu?'' diye sorarlarsa,
Söyleyin, hayatın yükü onu çok yormuş.
Çok sevdiği için kırılan bir kalbi varmış,
Ve sonunda kendine veda edip gitmiş.


YAZAR: BARIŞ YEŞİLTAŞ
TARİH: 12.05.2026
SAAT: 23:15