Kendime Misafirim Şiiri - Murat Özgören

Kimseye lafım yok, bir kendimedir sitemim,
Dilim lâl olmuş artık, konuşur yalnız kalemim.
Kalabalık içinde bile eksilmez yalnızlığım,
Çoklukta bir yaşar, tek olmayı yeğlerim.

Sofram eksik değil, ocağım tüter hâlâ,
Ne var ki gönül haneme uğrayan yok pekala.
Hısım akraba yanımda, gönülleri benden ırak,
Kalabalığın içinde bile kendime misafirim.

Yoruldum kendimi anlatmaya çalışmaktan
Pek anlayan da yok zaten, ne davul, ne zurnadan.
Sözü tartan az kaldı, hüküm veren pek yaman,
Daha çok şey anlatır o yüzden bu sessizliğim.

Dost dedim, yol dedim; hepsi zamana karıştı,
Her vedanın ardından içim daha da alıştı.
Meğer en uzun gurbet insanın kendi içiymiş,
Vuslata açılan her kapının eşiğinde beklerim.
M. ÖZGÖREN