Benim hayatım hep bir mapushane oldu…
Duvarları kimseye görünmeyen, kapıları dışarıdan değil içeriden kilitli bir yer.
Her gün aynı düşüncelerle uyanıp, aynı sessizlikle baş başa kalıyorum.
Ne kadar kaçmaya çalışsam da, kendi içimde yakalanıyorum yine.
Gülüşlerim gardiyan gibi,
İzin vermiyor gerçek duygularımın dışarı çıkmasına.
İçimde bir mahkûm var; konuşmak isteyen, haykırmak isteyen…
Ama sesi hep boğazımda asılı kalıyor.
Zaman geçiyor diyorlar…
Ama burada zaman bile ağır çekimde işliyor.
Her saniye, her dakika biraz daha içime batıyor.
Benim hayatım hep bir mapushane oldu…
Ne suçum belli, ne cezamın süresi.
Ama en ağır olanı şu;
Anahtar hep bendeymiş gibi hissediyorum,
Ama hangi kapıyı açacağımı bir türlü bulamıyorum.
Kayıt Tarihi : 20.04.2026 20:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!