Kendime Dönerken Seni Kaybettim

Kendime Dönerken Seni Kaybettim
Bir yolculuğa çıktım,
Kendime dönen bir yolculuk.
Adım adım, sessiz ve derin,
Aradım kaybolan parçalarımı.

Ama bilmeden,
Sen gidiyordun benden,
Elimden kayıp giden bir su gibi,
Farkına varmadan, yavaşça.

Kendime dönerken,
Seni kaybettim.
İçimde büyüyen boşlukta,
Senin silüetin soldu gitti.

Bir yandan kendimle barışırken,
Bir yandan seni bırakırken,
Düştüm o arada,
Ve kalkamadım tam olarak.

Sen bir rüyaydın belki de,
Uyanırken kaybolan.
Ama ben uyanmak istedim,
Ve bu yüzden seni kaybettim.

Şimdi biliyorum ki,
Kendine dönerken,
Bazı şeyler gider,
Bazıları kalır.

Ve ben,
Kendime dönerken,
Seni kaybettim.

Şiir Hamit Atay