Kendimden özür diliyorum

Seni
her seferinde arkada bıraktığım için.
Herkes anlaşılmaya değerken
seni sabretmeye mahkûm ettiğim için.
“Biraz daha dayan” dedim,
“şimdi sırası değil” dedim,
“sonra” dedim.
O “sonra” hiç gelmedi.
Sevilmeyi
başkalarına yakıştırdım.
Senin kalbini
fazla,
duygunu
yük,
merhametini
zaaf sandım.
Susmayı öğrendin benden.
Güçlü görünmeyi.
Kimseye muhtaç olmamayı.
Ama ben
kimseye göstermediğim yaralarını
sana taşıttım.
İnandın bana.
Ben sana inanmadım.
Güzel başlayan şeyleri
kendi ellerimle bitirdim.
Giderler sandım,
kalsalar yorulacaklardı.
Gitmeleri
daha güvenli geldi.
Seni
kenara çektim.
Hayatı izleyen
sessiz bir gölgeye dönüştürdüm.
Herkes “ben buradayım” derken
sen görünmez oldun.
Çok yoruldun.
Yarım kaldın.
Ama yine de
kimseyi suçlamadın.
Bugün fark ediyorum:
Beni en çok inciten
benmişim.
En erken vazgeçen,
en sert yargılayan,
en acımasız olan
hep ben.
Şimdi
karşına geçiyorum.
Kaçmadan.
Bahane üretmeden.
Özür diliyorum.
Seni koruyamadığım için.
Hak ettiğin sevgiyi
ertelediğim için.
Geç kalmış olabilirim
ama ilk kez
seni yalnız bırakmıyorum.
Bu defa
yanındayım.