Kendi Sesimden Yoruldum Şiiri - Zühre Tü ...

Duvarların yüzü solgun, tavanlar çok yüksek artık
Adımlarımın yankısı bile bana yabancı
Kelimelerim cebimde birikmiş paslı çiviler gibi
Kime uzatsam, elleri kanar diye korkuyorum.
​
Işığı söndürdüm, karanlık daha dürüst geliyor
Aynadaki aksimle pazarlığım bitti
Sormaktan yoruldum, cevaplar hep eksik
Kendi uçurumuma bakmaktan gözlerim yandı.
​
Kendi sessizliğimle konuşmaktan yoruldum
Cümleler bitti, noktalar devrildi üzerime
İçimdeki kalabalık sustu, bir ben kaldım ayakta
Hiç duyulmamış bir feryadın uykusundayım şimdi
Sessizliğimle barışmaktan değil, ona yenilmekten yoruldum.
​
Zamanın nabzı durmuş gibi, akreple yelkovan küs
Eski mektupların tozunda bir teselli aradım
Ama kağıtlar sararmış, mürekkep çoktan uçmuş
Tıpkı ruhumun o en neşeli hali gibi...
​

Duyan var mı?
Yoksa sadece kendi içimde mi yankılanıyor bu acı?
Bir ses, bir nefes, belki sadece bir 'buradayım'
Ama her yer dilsiz, her yer uçsuz bucaksız.
​
Kendi sessizliğimle konuşmaktan yoruldum
Cümleler bitti, noktalar devrildi üzerime
İçimdeki kalabalık sustu, bir ben kaldım ayakta
Hiç duyulmamış bir feryadın uykusundayım şimdi...
​

Yoruldum...
Kendi sesimde kaybolmaktan...
Sessizce...