Kendi Gül Oldu Şiiri - Semih Eratlı

Bir gün sana benden haber verirler,
Derler, yoluna gül döken, kendi gül oldu.
Gömüldüğü yerdeki dağlar, taşlar erirler,
Değdiği yanar kül olur, o bir garip aşık kuldu.

Ceylanlarla yarıştırdı, sevdiği bir afet güzel,
Görülmeyecek yarında, görmedi ki zaten ezel,
Bir gördüm, görmez olaydım, ruhumda saklı cemali,
Bana garip aşık derler, ben oldum sana müptezel.

Bir gün sana benden haber verirler,
Derler, yoluna gül döken, kendi gül oldu.
Gömüldüğü yerdeki dağlar, taşlar erirler,
Değdiği yanar kül olur, o bir garip aşık kuldu.

Ben aşk kelimesini, senin isminle değiştim,
Pişman mısın dersen asla, aşk mertebesine eriştim,
Sen mi aşksın, ben mi aşkım; birbirine karıştı,
Seni göremedim ama; içimde aşkla eşleştim.

Bir gün sana benden haber verirler,
Derler, yoluna gül döken, kendi gül oldu.
Gömüldüğü yerdeki dağlar, taşlar erirler,
Değdiği yanar kül olur, o bir garip aşık kuldu.

Aşk sadece aşk değil; aşık olabilmektir,
Aşk hasretin acısıyla, yanıp gülebilmektir.
Sevgi özlenilen güldür, o gülü koklamaktır,
Aşk gülün toprağı olmak, aşktan ölebilmektir.

Bir gün sana benden haber verirler,
Derler, yoluna gül döken, kendi gül oldu.
Gömüldüğü yerdeki dağlar, taşlar erirler,
Değdiği yanar kül olur, o bir garip aşık kuldu.