Uyan ey insan uyan,
Artık gaflet uykusundan.
Ne güzel yaratmış seni,
Yüceler yücesi Yaradan.
Daraldıkça dar gelir dünya bana,
Sığamaz olurum sanki kabıma.
Bazen nefes almak zor gelir bana,
Aklım isyanlarda,gönlüm firarda.
Özgürlük diye çıktık yola,
Rüzgârı saçlarımıza değil, ruhumuza değsin diye…
Ama unuttuk bazen,
Özgürlük, yönsüzlük değildir.
İnsanlık tarih boyunca defalarca doğdu,yıkıldı,her yıkılış yen bir doğuşun habercisi oldu,daha yüksek bir billincin kapısını araladı,
Bugün yeni nir kapının eşiğindeyiz yine,
Maddeyi ,çözümlerken büyük ölçüde,maddenin diğer yüzü olan mana alemini,,sevgiyi ,özümüzü
ruhsallığımızı yitirdik büyük ölçüde,
Zaman gaflet uykusundan,
Uyanıp ta silkinmenin zamanı.
Artık yeni şeyleri,
Söylemenin zamanı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!