Kemal Doğanay Şiirleri - Şair Kemal Doğanay

Birgün devran döner silahlar susar
Ocağında ateş yakmazlar asla!
Herkes içindeki zehiri kusar,
Yüzüne dönüpte bakmazlar asla!

Ölüm tacirleri geri çekilir

Yıllardır gezerim gurbet ellerde
Garip Türküsü’nü söyler dillerde
Yunus gibi şakır bülbül güllerde,
Hisse alınacak söz bulamadım.

Uzaktan görünür Deveci Dağı

Güle sorma bülbülü,bülbül dalında figan
Figan az bile gelir,bülbülde kalmadı can

Sevdalanmış yüreği,bülbülde durmaz o kan
Sinesi pare pare,bülbüle gel sen de yan

Gülün dalındaki bülbülü gördüm,
Yaralı gönlüyle uçmak istedi.
Ah edip ağladı “Vatanım! ”diye,
Benden uzaklara kaçmak istedi.

Yaraların dedim çok mu derinde?

Bir kuş olsaydım
Uçardım belki,
UÇAMADIM!

Bir çiçek olsaydım
Açardım belki,

Karacoğlan’nın;
“Bir kız bana emmi dedi neyleyim! ”
Şiirine izafeten yazılmıştır..

Verdiklerin ben de kalsın,
Hediyeni alma Canan!

Bir sevda atımında sustu bütün şarkılar
Geceler ıssız kaldı,gündüzler ağlar durur!
Hiç aklımdan çıkmıyor, mazide hatıralar
Gönlüm seni arzular,göz yaşım çağlar durur!

Ağlamaktan yoruldum, yeter çektiğim çile

Hak’tan gelen Hak’ka gider,
Demedim mi Derviş Baba?
Hak’kı bilen dua eder,
Demedim mi Derviş Baba?

Dağda koyun güden çoban

Kartal kanadında yavru kuzular
Kuzuyu gördükçe içim sızılar
Gönül gurbet elde yari arzular,
Ben nerdeyim,sen nerdesin de söyle?

Irmaktan aşağı yüzen balıklar

Akıl çuvala girdi meydanlar bize kaldı
Sazlar düzen tutmadı kabak kemane çaldı

Dereler kuruyunca nehir tersine döndü
İtfaiye geç geldi nice ocaklar söndü