Kimsesizin kimse bilmez halini
Dertleri çekerken seven mi olur
Nasıl yaşar alem görmez halini
Şu garip dünyada sessizce ölür
İnsanlık ölünce, yaşar acıyla
Kimseye benzetemem, yerde gökte ne varsa
Aradım bulamadım, senin gibi birini
Gözlerine bakarken, gelip gönlüme aksa
Sensizlik acı verir, kimse bilmez derdimi
*
Elleri ellerimde, bakarken gözlerime
Gökyüzü güneşli yemyeşil toprak
Yürekler kararmış saçıyor nefret
Hazan mevsiminde döküyor yaprak
Yüreğe doluşmuş kin kibir nefret
Bağ bahçeden gelir gülün kokusu
Hayatın darbesi yürek yakarken
Yalnızlık insanın büker belini
Çaresiz ellerin göze bakarken
Dost dediğin vurup kırar belini
*
Yaşanmadık her baharın ardında
Bırakıp sessizce kaçıp giderken
Parçalanmış dağlar gibi yüreği
Alemlere rezil rüsva ederken
Utanmadan atıp gittin yüreği
Yeminler etmiştik candık canandık
Enginlere gözü dikmiş bakıyor
Bir selama hasret olmuş yürekler
Bir umutla bakan gözler ağlıyor
Diller dertli, susar kırgın yürekler
Gönül bahçesinde solmuş çiçekler
İnsan güzel bir varlık, kendisini bilmezse
Uzak dur, çok yaklaşma, kin kibiri bulaşır
Yüzü gülmez bir kere, sevilip sevilmezse
Eli dili dikenli, kiri pası bulaşır
*
Yumuşak diken olmuş, kızmadan batırıyor
Almış sakız cakkır cakır çiğnerken
Gül dağıtır gülü verir herkese
Peşi sıra oğlan uşak gezerken
Kırıtarak gülü verir herkese
Kaşı gözü ayrı oynar gezerken
Kırma gönlü ey dost, bir gün olur sorarlar
Dosta ak yüzünle bakacak bir yüzün olsun
Güneş gibi olunca, yüzün insanlara parıldar
Kırılan kalpleri kazan bir gül olursun
Tut dilini sakın konuşmak, belki kıvrılır dilin
Kış ayında soğuk olur buralar
Ne giysen de fayda etmez havalar
Orda burda ahkâm kesen ağalar
Garibin halini görse şu canlar
Anasız babasız kalan yavrular
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!