Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Nasıl hayat bu yahu, hava zehir, su zehir?
Dağlara çıkacağım, boğuyor beni şehir!..

İnandığın peygamber hatta Tanrı dediğin,
İnsanı tutacaklar, çarmıha gerecekler.

Çarmıha gerenlere efendi diyeceksin,
Utanmadan da seçilmiş kavim diyeceksin!..

Bir yerden çıkıp gelip bir yere varacaksın,
Ordaki insanları yurdundan kovacaksın!
Varil bombalarıyla çoluk çocuk demeden,
Yakıyorken sevinçten avcunu ovacaksın!..

Sigaraya yavrunun nafakasını böldür,
Bu nasıl bir mantıktır kendi kendini öldür!

Bir kilosu metropol yok edecek onlarca,
Bombalardan yığılı çok devlette tonlarca!

Bu nasıl sakatlık dinden uzak kalır insan,
Ebedi mahvolmayı ki göze alır insan?

Yüz senedir bitmedi, yahu bu nasıl talan?
Bu düpedüz sömürü, yalan aslanım, yalan!
On yılda bir balansla ayarlar hortumunu,
Özü alır götürür, posadır bize kalan!..

Keşke koyun gütseydim, koynumda da kavalım,
Neler çekti bunca yıl, ah bu nefsim, zavallım...

Kendi kendine oldu, ne de anlamsız boş laf,
Bir de kanmış durmuşuz buna yıllarca saf saf!

Ey milleti merhume! Demek geliyor bazen!
Acaba bu millet mi, yurdun üstünde gezen!?