Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Aşkta sevgi taşkındaır, çevre de nasip alır,
Nefret olmaz her şeyde sevgi içinde kalır...

Aşk üstüne düşen gam kora düşen kömürdür,
Önce köreltir ama sonra alevlendirir.

Elin gavuru aşkla kanseri bitiriyor,
Bizimkilerse aşkla kanseri getiriyor!

Tamamını öğrendik, olmuştur her şey nasıl,
Bunlar seni kurtarmaz, niçini öğren asıl!..

Asil insanın basit sevgilisi olmaktan,
Basit insanın asil sevgisi yeğdir inan.

Asıl yalnızlık kalabalık içinde olan,
Yalnız hissettiren insanlar içinde olan!

Birinden diğerine dolap beygiri gibi,
Arkandan kovan mı var seğirtip duruyorsun?
Kendine dışarıdan başka bir gözle de bak,
Beygirden farkın mı var devinip duruyorsun?

Ağlatanın arsızca sırıtması da var ki,
Daha çok ağlatacağına işaret sanki!..

Her şeyi insan için yarattıysa ki Halık,
Sen de insanlığını göstermelisin artık!..

Kuşlar bile eskisi gibi ötmüyor artık,
Baca dumanı eski gibi tütmüyor artık,
Kahir ekseriyeti inansa da Allah'a,
İnsanlar cehennemden bile ürkmüyor artık!..