Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Başları boz dumanlı uçurumu bol dağlar
Eteklerinde ise yaprağı yeşil bağlar
Yaylasında kartallar döner döner dururdu
Ormanında avcılar keklik tavşan vururdu
At yarışı yapılırdı küçük düzlüğünde
Bilhassa da hatırlı birinin düğününde

Yağmur azaldı geçtik Göksu denen nehirden,
Gökte ebemkuşağı dokunuverdi birden,
Bırakmıştık geride plastik dünyamızı,
Sanki zihnime mazi okunuverdi birden...

Güzeller çok nazlıdır, her gelene olmaz der,
Köyün başparmak kızı serçe parmağa gider!..

Peşinde gezen çoktur onlardan alır hızı,
Kör, topalla evlenir köyün en güzel kızı!

Koyun gibi eğitilenler sürülür ancak,
Yönetilmez çobanlar ile güdülür ancak!

Koyunlar koyunlara emanet edilemez,
Koyundan çoban yapılıp koyun güdülemez...

Saçma deyip hayatı oyunlaştırdılar hep,
Sosyal bilimler ile koyunlaştırdılar hep.

Koskoca bir fos çıktı kırdık da biz kozayı,
Çoktandır ensemizde pişirirler bozayı!..

Aşktır güzelleştiren insanları daha da,
Aşk gitti prim yaptı kozmotikler daha da!..

Kralsız yaşamış yaşamakta toplum çoktur,
Ama halksız yaşayan bir tane kral yoktur!