Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Zalimi biliyordu, zalimden çok korkardı,
Bir kez olsun camiye girebilse ne vardı...
Halbuki korkandan diş, pençe kirası ister,
Ondan da ip parası almaya kalkmışlardı!..

On yedi temmuz günü o da göçtü dünyadan,
Seksen yedi yaşını ki yeni bitirmişti.
Hangi muhitlerin bir adamıydı acaba,
Pavyon sohbetlerini evlere getirmişti...

Biz bittik sana kaldı ya Rab bak halimize,
Akıl, izan, güç, birlik, dirlik ver elimize...

Biz bizim diyoruz da Edirne'den Kars'a dek,
Adamlar bizim diyor Merkür'den ta Mars'a dek!

Biz bizle dost olursak düşman olanlar olmaz,
Biz bizle didişirsek düşman olmadık kalmaz!

Adamlara yaptırdık upuzun bir Çin Seddi,
Batıdaysa serhaddin Viyanaydı son haddi!..

Bazı zenginler vardı bakkal, kasaba varır,
Versiye defterinden şu şu isimlerini
Der, borcunu sildirir, parasını öderdi,
Ne silinen bilirdi, ne silen silineni...

Dayak yeyip ağlamak ne bilmeyen nesildik,
Ağladığımız için dayak yiyen nesildik!

Kalkınma dediğin şey şehir güzelleştirme,
Liman, köprü, otoyol, sağlam iyileştirme!

Adam şımarıklığından b.kunu bile yer,
Sonra da kalkar bu millet bu kadar cahil der!