Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Zihinleri kontrollü insan dilsiz, kör, sağır,
Eşşekleştirmeye ram oluyor ağır, ağır.

La Mecnun avaz avaz etme şu vaveylayı,
Ne sızlanıp durursun? Git ara bul Leyla'yı!
Verdiler, hadi al gel, vermediler ses etme,
Kendine de bize de zehir etme dünyayı!

Terbiye edep haya saygı ar eskidendi,
Bize ait ne varsa hepsine eski dendi...

Elli sene gezindim yıkık, dökük ve şaşkın,
Pösteki sayanların arasında ben, şaşkın...

Ey ilim peşindeki gayretli, hevesli, genç,
Bu millet seni sultan yaptı buyur tahta geç.

Ey insan, evren sana ait mi sanıyorsun?
Tabiatı bozan deneyleri yapıyorsun?
Yaratanı aradan çıkartacağım diye
Komik oluyor bir de meluna tapıyorsun?

Allah vermiş nimeti sen yemekten acizsin,
Nimetin değerini sen bilmekten acizsin.

Senin torun hangisi? Şu mu, bu mu? Seç dede,
Kim Rus, kim Türk farkı mı kaldı yoksa secdede?

Ölümden büyük mesaj var mıdır, anlayana?
Faydası olur mu pöstekide kıl sayana! ?

Bu uygarlık belki de en kısa ömürlüsü,
En vahşi acımasız, sömürücü türlüsü…
İnsanlık eşşekleşmiş hiç haberi bile yok,
Gelecekte belki de gelemez bu türlüsü.