Kayıp Kimlik Şiiri - Ali Güneş 2

kendime yabancılaşmaktayım gün ve gün
sarı bir gül tut ve izle batışını batarken gün
ne bir his mi hadi tut da en baştan tanımla
öz ve kısa neydi? bu hissetiğini anla

üstüne üstlük zifiri karanlık bu büyük mağra
içine düştüm mü kalmıyor bir fener
dipsiz köşelerde sadece seni gösteren bir ayna
aradığın her cevap saklı gibi yerler

bir de ileriye gidememek tek bir adım
onca gün geçmiş kanayan yaraya bir bandanayla
kanayıp durmuş içeride milim milim
bugün tek biri bile kalmamış beni tanıyan

doğru ya kimsin nesin ne oldu ne olacak
dün bir parkta bırakmıştım kendimi
şimdi ise geçmiş dört yıl düşünürüm kimi
bazen de dayanılmaz olur hislerim

benim çarem buymuş, şiirden başka bir şey bilmemek
şiiri de bıraktım yıllarca şimdi bilmem bile ismimi
nerede soruların cevapları, harcasam da bir ömür öğrenememek
kaldım var olarak sadece bir cisim

her şeyin üstünü örterek yol alırsın
evet ben de başaramadım
yıllarca yaşamadan geçirdiğim hislerim
yıllar önce bıraktığım bir histin

utanırdım yazdığım için şiir
ben buydum ve döndüm şimdi
yine yeniden
artık demiyorum şeyler değişmeli

atlatamamak tek bir kelime ile olay
atlatamıyorum hala düşer anılar
hızla gidiyor bu araba yokuş aşağı
neden böyleyim sorusunu sorarsın

zihnime düşer an an
izlerim her bi saniyeyi
ismimi unutmuşsundur şu an
ben de kimliğimi unuttum masasında kafenin

yaşadığım bu hayat kimin ve kimin elleriyle kurulu
kaçarak yaşayarak inşaa edemez insan düzen kurulu
elimde kalan çökmüş bina
duygularımı at ateşe yan

çıkarken yak evimi bırak beni burada
kaybettiğim kaçıncı yarışma
sualler şelale gibi akarken tek bir yanıt gelmez yanına
sabah ve akşam varmadan farkına
bakarsın bir sabah
bunca yılı geçirmişsin boşa

mutluluğum, mutsuzluğumun en büyük maskesi
bildiğim ilk yalanım ise mutluluğumun kendisi
mahkeme odalarında geç yargılamayı
mahkeme tavanına asıver kendini