Kayıp Kent Şiiri - Kenan Güç

gecenin omzunda unutulmuş,
nisan yağmuru gibi ıslaktı kalbim,
dokundukça çoğalan bir yalnızlık akıyordu avuçlarıma
şehir, kirli aynalar gibi yüzümü çoğaltıyordu sokaklarda
her köşe başında biraz daha eksiliyordu yüreğim
bir kuş ölüyordu içimde ağr ağır kanatlarını toplarken
adını söyleyemediğim acılarda benziyordum sana

rüzgâr geçiyordu eski apartmanların kırık camlarından,
sanki bütün evler aynı ağıdı ezberlemiş gibiydi o gece
bir soba dumanında annesiz kalmış kışlar gördüm
ellerim üşüdü sonra, yaralı yüreğimde sustum

sen gidince saatler çalışmayı bıraktı odamda,
takvimler aynı günü kanatarak düşürdü duvarlara
ben hâlâ gözlerinin bıraktığı karanlıkta yürüyordum
bir tren garında unutulmuş bavullar kadar kimsesizdim
kimse bilmiyordu,
içimde kaç defa çöktüğünü gökyüzünün
kaç geceyi kendi küllerimle örtüp sabahladığımı

bir çocuk ağlıyordu uzakta, sesi bana benziyordu,
oyuncaklarının başında büyümek zorunda kalan bir çocuk
ellerinde kırılmış bayramlar taşıyordu belli ki,
gözleri, hiç dönmeyecek birini bekleyen pencereler gibiydi
işte o an anladım; bazı insanlar ölmeden yetim kalıyor
bazı acılar mezar taşına bile ihtiyaç duymuyor

şimdi saçlarına değen rüzgâr başka bir mevsime ait belki,
ama ben hâlâ senin bıraktığın enkazda yaşıyorum
duvarlarda is kokusu, masalarda yarım kalmış hayaller var
gece olunca içimde devriliyor eski bir dünya
ben her sabah biraz daha yok olmuş uyanıyorum
sanki kalbim, yangından çıkarılmış sessiz bir şehir gibi…

bir mezarlığın kıyısında büyüyor içimdeki sessizlik,
toprak bile konuşmuyor artık üstüne bastığım hatıralarda
babamın eski ceketi gibi kokuyor bazı akşamlar dünya
ceplerinden eksik kalmış sevgiler dökülüyor yere
ve ben hangi aynaya baksam yüzüm değil,
yarım bırakılmış bir hayatın yorgunluğu bakıyor bana

sokak lambaları titriyordu o gece yağmur altında,
bir kadın uzaklardan ağlıyordu kim bilir hangi kaybına
camlara vuran her damla başka bir ölüyü anlatıyordu sanki
şehir, omzunda tabut taşıyan bir adam kadar suskundu
ben ise içimde kırılan şeyin adını koyamadan
gülüşlerini kefen gibi sarıyordum karanlığa
bir yetimhanenin avlusunda unutulmuş bir oyuncak gibiyim şimdi,
kimsenin eğilip almadığı bir çocukluk duruyor içimde