Keje Şiiri - Kenan Güç

KEJE

Akşam ezanı vuranda paslı damlara
Ben yine köyün en suskun yolunda oturmuşam Keje
Ellerimde kurumaya yüz tutmuş iki menekşe
Birini annemin mezarından çalmışam
Birini seni gördüğüm gün saklamışam.
Keje, İnsan bazen ölmezmiş de
İçindeki bütün odalar terk edilirmiş.
Ben o günden beri
Kapıları açık unutulmuş bir ev gibiyim Keje.

Sen saçlarını örerdin dere başında
Su sesine karışırdı gülüşün
Ben uzaktan bakardım
Bir çobanın yıldızlara baktığı gibi marur ve korkarak..

Bir gün köye yabancı arabalar girdi
Toz kalktı yolların boynuna
Muhtarın kapısında uzun uzun konuştular
Sonra seni çağırdılar içeri.
Ben o gün
Gökyüzünün rengini ilk defa kirli gördüm Keje

Akşama doğru
Pencerendeki sardunyalar sökülmüştü.
Anladım.
Bir kadın evinden çiçeklerini topluyorsa
Ya göç ediyordur
Ya da içinden ölüyordur.

Şimdi hangi şehrin duvarına yaslısın bilmem
Hangi yabancı sofrada çay doldurursun
Kim sen ağlayanda görmez yüzünü
Kim sustuğunda “iyidir” sanar seni...

Ben hâlâ burdayam.
Kış gelince çatısı akan bu evde
Babanın kızdığı türküleri mırıldanıp
Kuru ekmeği suya banıp yaşayan bir adamım artık.

Geçenlerde
Bizim köyün üstüne leylekler uğramadı.
Dediler mevsim değişmiş.
Yalan...
Bazı yerlerin kaderi küser insana Keje

Bilirem Keje
Bir gece ansızın dönmeyeceksen.
Kapıyı çalmayacaksan.
“Üşüdüm” deyip omzuma yaslanmayacaksan.
Ama insan İmkansızı beklemekten de vazgeçemir işte.

Ben şimdi her gece
Gaz lambasının titreyen ışığında
Kendi kendime konuşup duriyem.
Sesin gelir sanıyam rüzgardan.
Sonra bir köpek havlar uzakta
Ve dünya yeniden yetim kalır.

Bir ara
Seninle konuştuğum ağacın altına gittim yine.
Kabuklarına çakıyla kazıdığım harfler silinmiş.
Demek ki zaman bile utanmış bizden.
Oturdum uzun uzun toprağa baktım
Bir karınca ekmek taşıyordu yuvasına.
Ben o gün anladım Keje;
Bazı canlılar yuvasını sırtında taşırmış
Bazılarıysa
Sen gidince evsiz kalırmış.

Köyün camisinden sela verildi geçen hafta.
Kim öldü diye koştu herkes.
Ben gitmedim.
Çünkü insan bazen yıllar önce gömülür de
Nüfustan düşmesi gecikir.
Pencerenin önünde oturup
Senin sevdiğin türküyü söyledim yavaşça.
Sesim kırıldı ortasında.
Bir bardak da devrildi masadan.
Ev bile dayanamadı yokluğuna.

Gece olunca
Babanın eski radyosu çekiyor hâlâ bazı istasyonları.
Cızırtının arasından kadın sesi geçiyor bazen
Sana benzetiyem.
Sonra yaklaşınca kayboluyir.
Tıpkı sen gibi.
Ben artık hiçbir şeye tam bakamiyem Keje
Çünkü insan
Birini çok özleyince
Gördüğü her şeyi ona benzetiyir.

Dün gece
Kapının önüne bir çift ayakkabı bıraktım
Belki dönersin diye değil…
Belki yolun yorulursa dinlenir diye.
Sonra sabaha karşı kar yağdı.
Ayakkabıların içi bembeyaz olmuştu.
Ben onları görünce ilk defa ağlamadım Keje.
Çünkü bazı acılar büyüyünce
Gözden değil
İnsanın ömründen akarmış…