Kaybolmuş maskeler Şiiri - Serdar Yusuf

Kaybolmuş Maskeler

Yıkıntılar arasında bir filiz gibiyim,
Kırık umutların içinden yükselen bir nefes.
Bir kayıkçı boş dönüyor sessizce,
Akşamın koynunda aç bir kedi.
Bir yıldız, ansızın kayıp gidiyor,
Ve bir yürek… alev alev yanıyor.

Sensizliği bile özlüyorum,
Yoklukta gizlenmiş bir masal gibi.
Derin bir ah düşüyor göğe,
Sallanır salıncaklar, kendi ninnisini söyler geceye.
Gül, bir umuttur bülbüle;
Derya ile balıkçı arasında sıkışmış bir sevda…
Bir sen, ben olamadık biz.

Tenhalarda kaybolmuş misketleri arayan çocuk gibiyim,
Zamanın kıyısında unutulmuş bir gülüşü arar gibi.
Ve her maskenin ardında,
Yabancılaştığım bir yüzüm var.

Sonra geceye döndüm sessizce.
Kime seslensem, yankımı yutuyor karanlık.
Yıldızları izliyorum,
Bir kayan yıldıza tutunmaya çalışıyorum —
Düşen bir yaprak gibi savruluyorum.
Nerede kaldı umutlarım?
Onlar da terk etti beni.
Neyse ki sigaram var… en yakın dostum.

İnce ince yağmur yağarsa,
Dönüp gelir misin bana?
Göç zamanı geldi kuşlara,
Ama sen, bize gel bu defa.
Hep bir bardağın boş tarafı mı olacağım?
Oysa içimde seni bekleyen bir filiz var hâlâ.

Yükselen duman sarıyor odayı,
İçim çözülüyor dalga dalga.
Yaktım seni içimde, sessiz bir yangınla —
Dumanını çekiyorum,
Aşkın külleriyle sarhoş gibiyim.
Düşe kalka yol alıyorum,
Ama hâlâ… içimde senin izlerin var.