Kaybolan İnsanlık Şiiri - Süleyman Akıllı

Eskiden bir selam ısıtırdı insanı,
Şimdi herkes birbirine duvar olmuş.
Kalpler beton, gözler soğuk ve yorgun,
İnsanlık dediğin bir mezar olmuş.

Çocuklar korkuyla büyüyor artık,
Vicdan susmuş, merhamet kan ağlıyor.
Bir lokma ekmek için eğilen insanlar,
Zengin sofralarda unutuluyor.

Kardeş dediklerimiz sırt çevirirken,
Yalnızlık sokak sokak dolaşıyor.
Bir zamanlar insan olan bu dünya,
Şimdi kendi ruhunu toprağa gömüyor.

Ne sevgi kaldı ne utanmak biraz,
Herkes kendine bir tanrı olmuş.
İnsan aynaya bakıp ağlamıyorsa,
İnsanlığımız çoktan kaybolmuş.