Kavuşayım Hiçliğime Şiiri - Kasım Kobakçı

Doğuşu,
yaprak yeşertecek
ince anları erteledik
anlıyorsun muhakkak..
*
Hassas filiz,
kurak karanlığın ıssız saatinde
şafağa kavuşamadı..
*
Demir balkonumun korkuluğuna
veda fısıltıları dökülüyor bugün.
*
Avuç ortalarımda
mahmurlaşmış,
fani dizeler..
*
Hafızamda canlanan
kenarı yırtık, çehresi solgun
yitik tablonun arkasına saklandım.
*
Serpilmeye yüz tutmuş
taze yaz ağaçlarının bitişiğine
tarih adlandırılan
yaşanmamışlığın gölgelerini
kucağımda oyalayıp.
*
Alem gürültüsünün ortasında bulunduğumu
yabancılara fısıldamıyorum..
*
Ücra diyarlar dahi,
hülyaların saçılıp
biçilmediği meskenler yatar, sezinlerim.
*
Mektup zarfına konulmadan
damağın kıyısında tükenen
nidaların mevcudiyetini kavradığım misali...
*
Kızıl gurubun ardından
kurşunisi karanlığa dönen sema örtüsünün altına,
meyhoş koyu satırlardan
çukurlar oyup, gizlenir benliğim bugün
dipsizliğe..
*
Üç beş hece yüreğimi delsin
nitekim, batıp
kavuşayım hiçliğime...