Kavuşamamak Şiiri - Levent Özsayın

Kavuşamamak, bir şehrin iki yakası arasında,
Köprüsü yıkılmış bir nehrin kederidir.
Gözlerinde sönen o son vapur ışığı,
Yüreğimde yarım kalmış bir cümle gibi.
​Biz seninle, hiç bitmeyecek bir yolun,
Tam ortasında, ellerimiz havada kaldık.
Dokunmaya korktuğumuz bir çiçek gibi,
Uzağında daha çok seviyorum seni, biliyorsun.
​Belki de kavuşmak, masalların yalanı,
Kavuşamamak, hayatın en gerçek tarafı.
Sen orada, bir başka baharın hüznü,
Ben burada, gelmeyeceğin o mevsimin sancısı.
​Adını anınca, gökyüzü biraz daha daralıyor,
Sanki dünya, bizim boşluğumuzla dönüyor.
Herkes birbirine kavuşuyor bu koca dünyada,
Biz, hiç buluşamayacak iki yıldız gibi, göğün en uzağında.
​Bir fotoğraf karesinde donmuş bir gülüş,
İçinde binlerce "keşke" barındıran.
Kavuşamamak, belki de en büyük sabır,
Bir ömür boyu, bir nefeslik mesafede beklemek.
​Sokaklar, senin ayak izlerine hasret,
Ben, senin kokunu taşıyan rüzgâra sığınan.
Ne zaman bir ayrılık şarkısı çalsa,
İçimdeki o çocuk, yine sana koşuyor.
​Aramızda bir uçurum, adı hasret,
Geçilmiyor, atlanmıyor, gidilmiyor.
Ama biliyorum, kavuşamamak değil asıl olan,
Bu imkansızlığı, bir ömür beraber taşımak.
​Artık gelme, kalsın bu özlem böylece,
Zaten kavuşsak, belki biter bu büyü.
Sen uzaktan, ben uzaktan, bir veda gibi,
Sonsuza kadar birbirine kavuşamayan iki dize kalalım