Katı Kelam-boşa Şiiri - Sadık Kocabaş

KATI KELAM :BOŞA
İzimi kaybettim, bitti bu devran,
Yitik menzillerde bekleme boşa.
Şafaklar sökerken eyleme figan,
Divane gönlünü yükleme taşa.

Say ki bu cihanda hiç uyanmadık,
Mecnun'un yaktığı nâra yanmadık,
Bir kadeh şerbetten içip kanmadık,
Sitem hançerini saplama döşe.

Gönül sarayımız yıkıldı, talan,
Talih değirmeni un eyledi can,
Uykunun koynunda her şey bir yalan,
Hayali sarıp da düşleme boşa.

Hüküm bidayetten verilmiş usta,
Kul sebep aramaz böyle hususta,
Yapraklar döküldü, dal kaldı yasta,
Baharı kışlara ekleme boşa.

Bağ kurudu, çöktü köhne asmalar,
Kesildi deryadan, rızkı kesmeler,
Kâr etmez arkandan ağıt basmalar,
Kırık umutları kışlama boşa.

Felek sillesini vurdu mu tam vur,
Sabır hırkasında gözyaşını kur,
Gelenler de göçer, sanma ki durur,
Yalanı gerçeğe ekleme boşa.

Sığıntı bir canla gezer dururum,
Günden güne solar, her an kururum,
İKalemsiz Şair’im, budur gururum,
Görüp ahvalimi ağlama boşa.