Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Aklımda belirdi yine bir düş,
Kafamda bir dağ, bir göl, bir de kuş,
Geliyorum dedi o,
Ne zaman dedim,
Bana dağları verdi.
*

Hissediyorum nefesini Breton,
Susmalısın artık!
*
Anlıyorum,
Gri duvarlardan geçmeliyim şimdilik.
Yakıp, tüm akıl zincirlerimi,

İşte bak, geldi yine,
Umut bağlar gününe,
Belki verirler payın,
Düşer kısmet önüne.

Zeminin, ayaklarının altından kaydığı kadar çaresizsin,
Duyduğun o fısıltı kadar soğuk..
Kanının çekildiği kadar, renksizsin bedende,
Dizlerinin büküldüğü kadar dayanıksız...
O anı yaşadığın kadar kimsesizsin,
Seni ürperten o haber kadar gerçek..

Çılgın düşlerimi zehirliyorlar,
Akrabası olmadığı halde, aynı soyadlı bir adamla nikâhlanmış kadının,
Ara sıra ortaya çıkan öfkesiyle,
Şimdi bende bulunmayan,
Yaşlı kişilerin neşesi, aynı yıpranmışlıkla.
Gönlümde ateş eksik,

Hapsetme düşlerimi eskiye,
Saf ve pak, yaklaş ey gelecek,
Uçabildiğim denli çabuk,
Süzüleyim o taze öyküye,
Arkada durmasın bakışım.

Düşlerim
----vardı,
--------enkaz
------------altında
----------------kalan,
Yakalandılar

Sürekli yarım kalır, bütünleşen bağlar,
Sonsuz bekleyişin sembolüdür,
Şimdiye dek hiç;
Tam anlamıyla anlatılamayan,
Daima, daha iyi bir şekilde izah edilemez miydi sorusu...
Anlamayı; en iyi kim betimledi,

Köyde
----bir
--------ev
------------yapma
----------------havası,
Bırak

YARIN'dan zıplatınca harfleri, oldu sana NAYIR, HAYIR'dan bozma.
Gri ve bulanık sularda, geziyorum hovarda.
Gelecek zaman ekini, uladım ufuk çizgisinin sonuna.
Umutların tortusundan doğduğuna inanılan, o sihirli anda.
Bekleşiyor sabır çocukları.
Başlarına buyruk, şekillenip dağılmışlar.