Kardelenin Hasreti Şiiri - Erdin Şallıel

Uyku girmeyen gözler, hasretle yüklüdür.
Geceler, sessiz bir dua gibi uzar gider.
Ve güneş doğsa da
Her sabah, herkese umut getirmez...

Kimi gözler vardır;
Güneşe sevdalıdır kardelen çiçeği gibi…
Kendi sonu kardelen gibidir.
Bilir; güneşi gördüğü an solacaktır.
Ama yine de bekler,
Yine de sever,
Yine de boynunu kaldırır karın içinden...

Ben de öyleyim...
Güneşi görünce ölürüm belki.
Ama o ölüm,
Yüreğimin en derin yerinde
Yeni bir umudun adıdır.
Yeter ki gel...
Bir yüzünü göreyim!
Varsın o anla tükeneyim...

O gözleri kimse fark etmese de
Onlar hep mutluluğa mühürlüdür.

Gülerken titreyen dudaklarda,
Söylenmeyen kelimeler gizlidir.
Sussan olmaz, konuşsan anlaşılmaz...
Kırık bir kalbin içinde cam kırıkları vardır.
Her çırpınışında için için batar o cam parçaları.
Battıkça daha çok yakar,
Ve her yanışta, her seferde
Kalbin biraz daha kanar...
Daha çok canını yakar!

Ellerin çaresizliğe uzanır.
Ve sonunda tuttuğun şey,
Sadece yalnızlığın olur.
Acıların yüküyle dolan ellerinde,
Yalnızlıkla birleşmiş bir yara büyür içten içe.
O yara, ciğerine kadar yayılır;
Ve dermansız olur geceler...
Yardan başka şifa kalmaz sana.
Ama o yardan da haber alamadığında
İsyan kaplar yüreğini...

“Gel!” dersin.
“Ne olur gel... Bitsin bu yalnızlık!”
Ama sonra bir bakarsın;
Koskocaman bir şehrin tam ortasında,
Karanlığın içinde bir başına kalmışsın.

Uykusuz geçen her gecede,
Yüreğimden söküp atamadığım bir “yar” ismi
Dolanıp durur dudaklarımda.
Haram olmuş saatlerde,
Gecenin sessizliğine sığmayan çığlıklarım
İçime çöker, sessizliğe gömülür.
Bir nefes gibi sarılırım yokluğuna,
Bir dua gibi adını tekrarlar dururum.
Gözlerim boşluğa asılı;
Kurumuş gözpınarlarımda geçmişin izleri...

Seni bana soran gecelerde
Dinmiyor sızılarım.
Yalnızlık sarmış dört bir yanımı...
Adını sayıklarım.
Gözlerim donuk,
Gönlüm yorgun...
Ve ben, hep aynı gecelerde
Yalnızlığıma sarılırım.

Güneşe sevdalı kardelen çiçeği gibi,
Bahtı kara bir yüreğim ben...
Neredesin?
Nerelerdesin, kar beyazım?!