Karanlık cökerken Şiiri - Murat Ülkü

Karanlık çökerken kentin üstüne,
Vicdanlar sağır mı, gönüller mi kış?
Onur kurban oldu dünya kastına,
Haysiyet dediğin dillerde nakış.

İstifa kelamı dillerde mühür,
Sırıtır çehreler, bakışlar kibir.
Halkın acısıyla eylenirken hür,
Her yan bir karanlık, her yan bir kabir.

İsimleri makam, sıfatları dev,
Ne bir dost eli bu, ne rehber alev.
Ruhlar esir düşmüş, koca bir görev,
Gönül kapıları sanki boş bir ev.

Acıyla alaycı, her bir çehresi,
Timsah yaşlarıyla dolar çevresi.
Sahtedir insanın sahte kisvesi,
Sokaklar şahittir, kesilmez sesi.

Öfkemiz diri de kavgamız büyük,
Omuzda taşınan bu ar, ağır yük.
Adalet mülke yok, zulme oldu sökük,
Başımız sadece hak önünde bükük.

Zindanla susturulur hür diyen diller,
Halkı değil, daim sarayı kollar.
Bekası uğruna kırılır dallar,
Tarihte nefessiz kalır bu kullar.

Kirli diller gezer, mafya kolunda,
Ezilir barışlar zulüm yolunda.
Nefret seli akar sağda, solunda,
Acı tartılamaz mizan dalında.

Önlem alınmadı, canlar bölündü,
Mazlumun feryadı göğe büründü.
Devlet diyenlerin aslı göründü,
Asıl günah, sessizliğin körlüğüydü.

Kutsal olan insan, devlet bir araç,
Hizmetkâr olandır, almasın haraç.
Yaradan kulu ne köle, ne muhtaç,
Adalet dediğin başa altın taç.

Garip Murat der ki; doğacak güneş,
Zulme direnenler ruhlara olur eş.
Haysiyet sancağın yükselt ey kardaş,
İnsanlık bu yolda en hakiki arkadaş.