Karanlık çökerken Şiiri - Murat Ülkü

Karanlık çökerken ruhun yanına,
Gözlerin güneşçe doğar anıma.
Ne yıldız feri var, ne ayın nuru,
Bakışın fetheder en kuytu suru.
​
​Sessiz bir lütuftur o derin bakış,
Gönül toprağına en zarif nakış.
Gecem seninle biter, gün seninle eş,
Gözünde dinlenir o yorgun savaş.
​
​Gülüşün, sığındığım o eşsiz kıyı,
Yeniden yazdırır baştan yazgıyı.
Sabah muştususun derin uykuda,
Arındırır canı kederden, yasta.
​
​Gözlerin ziyadır, gülüşün güldür,
Sevgin ömrümdeki en akça yoldur.
Sana bakan gözüm nura boyanır,
Dünya o mucize sesle uyanır.
​
​Bir bakışın kâfi, kandil söndürür,
Zifiri geceyi fecre döndürür.
Sana değen keder bende erir de,
Gözlerin bir şükür olur ömürde.
​
​Gülüşün bahardır solgun dalıma,
Huzurdan bir rahmet iner halime.
Anlatmaya yetmez kalem ve hece,
Gözlerin muamma, çözülmez gece.
​
​Zaman dursun artık bu ışıkta tek,
Ruhum sükûn bulur, ey kutsal ölçek!
Ne ömür biter hiç, ne aşkın yolu,
Seven kalp, sürgüne gönderir kulu.
​
​Ne takat kaldı bak, ne dilde kelâm,
Her zerrem sende bulur bir selâm.
Gözlerin sönmeyecek en parlak çıra,
Gülüşün ölümsüz, sığmaz satıra.