Karanlığın Dibinde Sevenin Yargısı

seven, sevgisini kanıtlamak zorundadır,
çünkü bu dünya söze inanmaz.
bu dünya,
kanı, teri, yıkımı ister.

gece, boğazına çöker insanın,
nefesini yavaş yavaş çalar.
duvarlar fısıldar,
vazgeç.
ama seven,
vazgeçmeyi bilmez.

ay, paslı bir bıçak gibi asılıdır gökte,
yıldızlar çoktan kaçmıştır.
sokaklar yetim,
rüzgar mezar kokar.
her adım,
bir tabut çivisi gibi çakılır zamana.

seven,
kalbini avucunda taşır,
her düşüşte biraz daha kırar.
ama bırakmaz.
çünkü bırakmak,
ölmekten beterdir ona.

insan insana mezar olur bu karanlıkta,
dost sırt çevirir,
yol tuzak kesilir.
güven,
en çabuk çürüyen et parçasıdır.

gözyaşı akmaz artık,
kurumuştur içte.
acı,
kemiklere işlemiştir.
çığlık,
boğazda boğulur,
sessizlik bağırır.

seven,
her gece kendi cenazesine gider,
kendi toprağını kürekle örter.
ama sabah olunca
yeniden dirilir,
yeniden yanar,
yeniden sever.

çünkü sevda,
cehennemin ortasında
cenneti aramaktır.
ve her arayış,
biraz daha yok olmaktır.

en sonunda,
ya karanlık yutar onu,
ya da karanlık ondan korkar.

ama her halde,
seven,
eskisi gibi kalamaz.

çünkü bu dünyada
en ağır ceza,
sevmektir.

Mustafa Alp
03/02/2024 03.00