Kara Yazgım Şiiri - Baki Ortak

Yâ Rab,
kömürle mi yazıldı bu kara yazım?

Hangi gecenin ocağında karardı kaderim,
hangi duanın ucu kırıldı da
yarım kaldı göğe yükselişim?

Kömürle yazılmış kaderim benim
Geceye emanet yarınım benim
Çocukken omzuma çöktü bu gamım
Alnımda ağır durur yazgım benim

Ben daha çocukken
geceyi sırtıma örttüler,
gündüzü benden sakladılar.
Gül dediler,
diken çıktı avucumdan.

Gül diye uzandım dikenim oldu
Her sevda içimde derin iz doldu
Umut dedikleri taşa dönüştü
Yokuştu yürüdüm tüm yolum benim

Adımı yazdım toprağa,
yağmur sildi.
Sesimi bıraktım dağa,
rüzgâr savurdu.
Bir ben kaldım,
bir de içimde hiç susmayan
o ağır sızı…

Toprağa yazdığım adım silindi
Dağlara bıraktığım sesim dindi
Her sabah içime binbir ah indi
İçimde dinmeyen sızım var benim

Kara yazgı
alnıma mı çakıldı,
yoksa ben mi eğildim kaderin önünde?
Her adımımda
bir taş daha bağlandı umuduma.

Bir nefes istedim düğüm boğazda
Bir çiçek istedim düştü ayazda
Yas çöktü omzuma kaldım niyazda
Dert ile yoğruldu can özüm benim

Geceler şahidimdir Yâ Rab,
ben kimsenin ahını almadım.
Ama her sabah
bir ah düştü içime,
nedensiz,
hesapsız…

Belki bu suskunluğum suç sayıldı
Belki de bu sabrım erken yoruldu
Ama isyan eden dilim olmadı
Secdeyle büyüttüm dizim benim

Şimdi soruyorum sana:
Bu yazgı
kömürle mi yazıldı,
yoksa gözyaşımla mı?

Geceden sabaha yüküm ağırdı
İçimde kor gibi yanan bağırdı
Düştüm ama umudum doğruldu
Yarına tutunan dalım benim

Eğer silinecekse,
bir secdeyle silinsin.
Eğer kalacaksa,
adaletinle kalsın.

Ben kulum,
yüküm ağır,
yolum uzun.
Adımı değil,
derdimi bil yeter Yâ Rab.

Ve bu kara yazgının altına
son söz kalsın diye yaz:

Boynunu büktü belki,
ama teslim olmadı.
Yandı, sustu, sabretti
ve yine de inancını eğmedi.

Kara yazgıya karşı
alnı secdede,
yüreği dimdik duran
Kul Ortak’tır bu sözün adı.

KUL ORTAK