Kara Toprağın Çocuğu

Ben kara toprağın çocuğuyum,
Ayazda büyüdü gölgem.
Ceplerim rüzgarla doluydu,
Ama eksilmedi direncim.

Kış erken iner memlekete,
Dağlar susar, yollar donar.
Ben sustukça içimde
Bir sabır ağacı uzar.

Okul yarım kaldı bazen
Hayat çağırdı erkenden.
Ellerim nasır, alnım açık
Vazgecmedim hiçbir şeyden.

Bir gün kelimeler geldi
Sessizliğimden doğarak.
Ben şiirle ayağa kalktım
Kara toprağa dayanarak.