Kar tanesi Şiiri - Süleyman Kılıç 2

⸻

Bir kar tanesi gibi hafif, bir o kadar kırılgan gönlüm…
Yere doğru süzülürken, kalabalıklar içinde yalnız,
Kimseyi incitmeden, kimseyi kırmadan geçip giden.

Soğuk bir kar tanesi gibi; berrak, keskin,
Titreyerek bırakır kendini rüzgârın koynuna,
Düşüşünde sessiz, kayboluşunda bile zarif.

Boşluğun kucağından yerçekimine sığınan
Bir kar tanesinden farksız değil gönlüm;
Her düşüşte biraz daha ufalanan,
Her inişte biraz daha dağılan.

Ve sen,
Hep cezalandırdın düşünce kutumu, beynimin kıvrımlarını,
Her şeyimi…
Gönlümü esir alırken,
Yine de devrilmiş cümlelerin güzelliğine bıraktım kendimi—
Belki toparlanır diye,
Belki yeniden filizlenir diye içimdeki o nazik kar tanesi