Kar Şiiri - Metehan Bozkurt

Kara benziyor sana olan sevgim;
Saf, duru, tertemiz...
Ayak basılmamış yerlerde olan kar gibi,
Gökten üzerimize yağan o muhteşem kristal gibi;
Eşsiz, sevindirici ve masum.
Sana olan sevgim örter kusurlarımı; karın dünyanın pisliğini örttüğü gibi...
Sevgim beni her adımda daha iyi biri yapar; o kadar yücesin ki gözümde,
Sana duyduğum sevgi arşıaleme çıkar!
Baktığım her yerde güzellik görüyorum.
Bakıyorum ama sadece seni görüyorum.
Her şeyde senden bir parça, bir tezahür arıyorum ve buluyorum.
Dedim ya, yücesin; her yere sızıyorsun.
Dört mevsim, gece ve gündüz, geçen her dakika sensin; ben anbean seni yaşıyorum.
Yağan yağmur seni hatırlatıyor, ıslanan saçlarım seni çağırıyor, attığım her adım sana geliyor.
Gözlerin geliyor aklıma, kalbime esenlik doluyor.
Gök gürültüsü, sensiz geçen günlerimin bana uyarısı...
Bana kızıyor günler; çünkü sensiz geçmek çok zor.
Ya yaşamak? Sensiz yaşamak...
Sensiz...
Yaşamak mı? Bilmiyorum.