Kapısı Olmayan Ev Şiiri - Seyrani Göl

Ay, paslı bir saatin içinde durmuş,
Zaman nefesini tutmuş artık.
Gece, üstüme kapanan eski bir defter,
Sayfalar arasında ben unutulmuşum.

İçimde bir yalnızlık var,
Kapısı olmayan bir ev gibi.
İçindeyim ama çıkışı yok,
Duvarlarında sesim bile yankı bulmuyor.

Hatıralar ses değil bu kez,
Soğuk bir su gibi omuzlarımdan akıyor.
Islatıyor ama ferahlatmıyor,
Sadece ağırlığını öğretiyor bana.

İçimde bir pencere duruyor,
Hiç açılmamış.
Önünde bekleyen rüzgâr bile
Vazgeçmiş esmekten.

Gülüşün yok burada,
Onun yerine eksik bir ışık var.
Yanıyor sanıyorum,
Meğer sönmeyi unutmuş.

Gece ilerledikçe ben küçülüyorum,
Bir cümleden düşen kelime gibi.
Ne başa yakışıyorum, ne de sona,
Düşen bir yıldız gibi sönüyorum.

Gece, adı konmamış bir yerde durur,
Ben kendime düşen gölgede kaldım.
Göğsümde susturulmuş bir kilit,
Bana zamanın anahtarını unutturmuş.

Ve yalnızlık…
Bu kez bir kıyı değil,
Azgın bir deniz.
Yüzmeyi bilmeden
İçinde kayboluyorum.
S.GÖL