Kırıldı sığındığım o en sabırlı liman,
İçimde dalga dalga büyüyor kara duman.
Adalet gömülürken kuruldu kanlı divan,
Hesabı sormak için kalktı hiddetli eller.
Gözümde parıldayan o şefkat bitti artık,
Yüreğe ilmek ilmek örülen sabır yırtık.
Saraylar gölgesinde köleydik, sustuk, yattık,
Şimdi zincir kırmaya büküldü sert bilekler.
Körleşen vicdanların yüzüne nefret kusup,
Yıkacağız bu çarkı, kalmayız öyle susup.
Zulmün karanlığını kutsayan sahte mahsup,
Bir gün kendi kanında boğulur kör yürekler.
Yalanla beslenenler gerçeğe düşman olur,
Sanma ki zalimlerin ettiği yanına kalır.
Mazlumun feryatları arşı alaya bulur,
Göklerden yere doğru inecek sert şimşekler.
Korkunun duvarları bir bir yıkılır elbet,
Sustukça büyütmüşüz içimizde bir nefret.
Ne merhamet dileriz ne de uydurma şefkat,
Hesap sorma gününü bekliyor kör tetikler.
Mürekkep kana döndü, kalemler kırık şimdi,
Zamanın süzgecinden geçen o dünkü kimdi?
Zulmün ektiği o kök, kazındı bitti gitti,
Kendi kazdığı kuyu devirir bu köpekler.
ENGİN TOPKAN (21.07.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 21.07.2026 21:39:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
